Getuigenissen

Lieve mensen,
Vanaf mijn vroegste kindertijd heb ik 't gevoel dat het leven prachtig is, maar dat ik er niet bij kan. Ik ben een enthousiast mens. Heb een liefdevolle familie/eigen gezin. Goede opleiding. Een normaal leven. Maar toch, iets hield me tegen, waardoor ik nooit echt uit de verf kon komen.
Ik ben chronisch ziek en heb veel alternatieve therapieen gevolgd. Later heb ik ze ook zelf in mijn werk toegepast. Na mijn bekering (en ooit bevrijdingsgebe d) bleef Jezus voor mijn gevoel erg onbereikbaar. Frustrerend. Geloven werd zwoegen.
Was aan 't einde van m'n latijn.
Het afgelopen jaar hebben we een paar keer de bevrijdingsconf erentie meegemaakt. De laatste keer bad ik mee op mijn plaats. Ik verwachtte niets, was 'nuchter' aan het bidden. Ik zag bij mezelf dikke elastieken waaraan ik vast zat. Ik zag een zwaard in 1 keer alles doorsnijden. Ik 'voelde' niets bijzonders.
Maar nu is alles aan het veranderen! Zwoegen verandert in LEVEN. Ik voel Jezus' nabijheid. Dank God! (en jullie

Wie had gedacht dat ik met schorre keel en blauwe plekken van een Vrij Zijn conferentie thuis zou komen? Tijdens de genezingsdienst aan het einde van deze twee superdagen gebeurde iets bijzonders met mij. Martin bad voor zere schouder, krakende nek, heupen en knieblessure die ik allemaal heb. Maar hij voegde er aan toe: ook voor de pijn in de emoties. Toen brak ik. Ik heb keihard gehuild, Ik had er geen controle over. Het leek of ik een dier werd, ik was helemaal wild. Toen leek het of ik weggezogen werd in een diepe zwarte put. Maar op het moment dat iemand van het gebedsteam mijn naam riep en zei dat ik hem aan moest kijken, werd 't licht. Hij verbrak in Jezus' Naam de banden van angst en ik voelde alle duisternis van mij afglijden en vredige rust bleef over. God is zo groot! Ik heb het meteen aan mijn broeders en zusters verteld en we waren allemaal zo blij deze zondag. Ook anderen waren door onze prachtige God aangeraakt!

Lieve Lezer,

Mijn naam is Peter Rook en ik ben 44 jaar. In het vrij zijn weekend heb ik ontdekt dat ik altijd een verkeerd beeld heb gehad van God. Ik heb geprobeerd God te begrijpen met mijn 5 zintuigen. In het vrij zijn weekend werden mijn ogen geopend. God die de zon gemaakt heeft kun je niet begrijpen met je verstand, daar heb je Gods eigen Geest voor nodig. In het weekend heb ik alles opgeruimd wat in de weg stond tussen God en mij en ik heb werkelijk een totaal nieuwe start mogen maken.

In dat zelfde weekend was er in onze gemeente de DoorBrekers een doopdienst en mijn vrouw en ik hebben ons die dag daarop “spontaan” laten dopen.
Tijdens het vrij zijn weekend ben ik gaan staan toen er werd gebeden voor de zieken. Een dag daarna na mijn doop ontdekte ik dat God mij ook nog had genezen van mijn koude dode vingers. (ziekte van Raynaud)
Wauw, God is groot en als je dat moeilijk vind om te begrijpen of te geloven ga dan de Bijbel lezen en dan zul je het zelf ontdekken. :-)

Op 29 oktober was ik voor het eerst bij de Vrij Zijn conferentie. Ik heb al een poos last van pijn in mijn hart: mijn man is vreemdgegaan en dat doet zeer. Ik hoopte op genezing en wist dat ik naar de conferentie toe moest.
Ik begon steeds meer te twijfelen, omdat er steeds de lichamelijke genezing werd benoemd. Toen Martin vroeg wie nog meer genezing nodig had, stak ik toch maar mijn vinger omhoog. Ik dacht toen: "Ik wil genezing van mijn hart, maar heb ook veel hoofdpijn, dus als GOD de pijn uit mijn hart niet weg wil halen, wil Hij misschien wel mijn hoofdpijn wegnemen"
Toen er werd gebeden dacht ik aan mijn hoofdpijn en toen ze begonnen met aanbidding dacht ik er nog steeds aan. De hoofdpijn was erger geworden. Toen besefte ik dat niet mijn hoofd, maar mijn hart genezen was. Ik voelde weer de liefde voor mijn man en de behoefte om hem terug te pakken was weg. Na 6 maand vol woede en haat naar mijn man, kon ik niet wachten tot ik thuis was. God heeft de pijn in mijn hart genezen!

Afgelopen weekend ben ik voor de 2e keer naar het Vrij Zijn weekend geweest! De dagen ervoor was ik een beetje aan het kwakkelen met mijn gezondheid...'sloerig in de rakkert' zullen we maar zeggen...haha! Het begon met verkoudheid, dat later overging in voorhoofdholte ontsteking...vervolgens enorm veel hoesten, zo erg dat ik er zelfs pijn in me rug van kreeg.
De arts in opleiding vermoede een of ander virus of infectie, het lichaam moest vanzelf genezen, wordt er dan gezegd. Daarbovenop had ik wel last van vermoeidheid. Ondanks een flits van twijfel ben ik erg dankbaar dat ik toch gegaan ben en ervaren heb dat God me de kracht gegeven heeft en gedragen heeft en Zijn vreugde was dit weekend weer opnieuw mijn kracht. Tijdens de genezingsdienst gingen niet alle klachten gelijk weg, maar ik heb WEL een stuk verlichting ervaren van mijn vermoeidheid..alsof en stuk vermoeidheid van me af viel! 'Bun weer VOL in de rakkert!' Bedankt GOD & machtig mooie mensen!